Patroni medialni
Świąteczny bankiet (cz. 1.)
Zamiast tradycyjnych życzeń zapraszam Was na świąteczną imprezę. Na razie sami sobie stwórzcie ciąg dalszy tak, jak byście tego najbardziej chcieli.
Opowiadanie jest pierwszą częścią spin-offu do mojej nowej książki – tym razem przedstawiam coś z życia Caroline, już po „Trudnych początkach”.
Życzę Wam dużo ciekawych lektur i spełnienia w miłości.
Ewa Dudziec
„Caroline piła już trzeciego drinka i pomimo szumiącego w głowie alkoholu wciąż czuła się nieswojo na świątecznej imprezie. Chociaż od majowych warsztatów spotkała się już kilka razy z użytkownikami forum w White Hills, to zwykle były to kameralne „posiadówki” na pięć – sześć osób góra. Tym razem jednak Blade zorganizował świąteczny bankiet, na który przyjechało kilkudziesięciu użytkowników z połowy kraju.
Po parunastu zdawkowych rozmowach, zaczęła rozglądać się za wolnym stolikiem. Zatęskniła za Richim, z nim na pewno by się nie nudziła, o ile nie flirtowałby ze swoimi fankami. Przez ostatnie miesiące znów świetnie im się rozmawiało na sieci, ale na razie jednak wolała go nie oglądać na żywo i ostatecznie cieszyła się, że nie przyjechał.”
Wesołych Świąt i szczęśliwego Nowego Roku
Z okazji Świąt Bożego Narodzenia życzę wszystkim dużo inspiracji, chęci pisania i sukcesu wydawniczego oraz ciekawych książek do czytania.
Wieczór autorski – opowiadanie
Pod koniec stycznia odbędzie się moje kolejne spotkania promujące “Wizaż śmierci”. W zeszłym tygodniu wpadłam na szalony pomysł, żeby pokazać Wam nie tylko już wydaną powieść, ale także nowy zbiór opowiadań o Jasonie. Intensywne prace trwają, mam nadzieję, że zdążę.
Pierwszy raz o Jasonie mogliście poczytać w opowiadaniu “Dym”, które zostało opublikowane w zbiorze z wyzwania “Piszę codziennie”. Więcej —>
Później Jason uśmiercił mój pseudonim w opowiadaniu “Terapia”. Więcej —>
Teraz przedstawiam Wam początek zupełnie nowego tekstu, którego ciąg dalszy będzie opublikowany tylko w zbiorze. W książce planuję również kilka zmian wyżej wspominanych opowiadaniach, a także kilka innych tekstów, jeszcze niepublikowanych.
Wieczór autorski
– Jakie ma pani plany na najbliższe tygodnie? – spytał ktoś z widowni.
– Jeszcze dwa spotkania, a potem święta z rodziną. – Ewelina uśmiechnęła się na myśl, że prawdopodobnie Marek ubierze choinkę przed jej powrotem. Do sylwestra na pewno odpocznę od pisania. – Usłyszała czyjeś głośne, żałosne westchnięcie. – Proszę się jednak nie martwić, po Nowym Roku wracam do intensywnej pracy nad nową książką. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, premiera będzie przed wakacjami.
– Czekamy z niecierpliwością – podsumował Tomek, prowadzący spotkanie autorskie. – Czy zdradzisz nam jeszcze, w jakim gatunku będzie napisana ta powieść? Znów kryminał?
– Tym razem coś mocniejszego, połączenie thrillera z fantasy.
– Brzmi ciekawie. Czy jest już znany tytuł?
– Jest kilka propozycji, ale dopóki nie zdecydujemy się razem z wydawcą na ostateczny, nie mogę nic ujawniać.
Ostatni pociąg
Wysiedli z tramwaju i popędzili przez wiadukt nad torami. Pociąg już stał przy peronie. Wojtek nerwowo spojrzał na zegarek. Dwie minuty. Zdążą. Złapał oddech i pobiegł dalej. Nagle za sobą zamiast stukotu obcasów, usłyszał brzęk barierki. Baśka siedziała na mokrym, oblodzonym asfalcie z wykrzywioną stopą. Kiedy zawrócił w jej stronę, krzyknęła:
– Biegnij! Przytrzymaj konduktora! Dogonię cię! – Szybko zdjęła but i pokręciła stopą raz w jedną, raz w drugą stronę. – Biegnij!!! – Wstając widziała, jak Wojtek zbiegał na peron. – Szlag! Na pewno to odchoruję… – warknęła i zdjęła drugi but.
W samych skarpetkach, ale pewnym krokiem ruszyła do pociągu. Obserwowała kolegę, który kłócił się z konduktorem i pokazywał na nią ręką. Pobiegła wprost na nich.
Misja-Wywiad już jest!
Przez prawie dwa tygodnie zbieraliśmy pytania. Przyszło ich w sumie kilkanaście, naprawdę interesujące. Za najciekawsze postanowiłam nagrodzić Panią Karolinę A. Gratuluję!
(…)
Gdyby wylądowała Pani na bezludnej wyspie, jaką książkę chciałaby Pani mieć przy sobie?
W tej chwili zabrałabym cały komplet książek o Wiedźminie. Już od dłuższego czasu przymierzam się do ponownego przeczytania sagi. Jednak najchętniej wzięłabym wielki zeszyt i zapas atramentu.
(…)
Mikołajkowy konkurs
Z okazji nadchodzących Świąt postanowiłam oddać w Wasze ręce jeden pakiet książek: “Wizaż śmierci” i “Dziennik Beatrycze”. To już naprawdę końcówka nakładu “Dziennika” i więcej nie będzie.
Co zrobić, żeby zdobyć książki?
Wystarczy stworzyć hasło reklamowe, które pokaże, że powieść kryminalna to świetny pomysł na prezent świąteczny.
Wasze propozycje wysyłajcie do 15 grudnia 2017 r. na adres mailowy: biuro@darkita.pl.
Hasła będą oceniane iście subiektywnie przez moich bliskich. 🙂
Zaufanie (cz. 3.)
„Postawił oszronioną puszkę na stole.
– Przyda ci się coś na odstresowanie.
– Dzięki, nie trzeba. – Ledwo spojrzała na zimne piwo.
– A ja chętnie ochłonę. – Wziął puszkę i zaczepił paznokciem za zawleczkę. – Nie masz nic przeciwko? Wiesz, nie przywykłem do wykonywania anonimowych telefonów na pogotowie z jednorazowych numerów.
Kiedy otworzył napój, spojrzała na niego z obrzydzeniem. Wypił mały łyk, czekając na jej reakcję.
– Ja też nie. – Wbiła wzrok w blat stołu. – Naprawdę nie możesz sobie darować? – powiedziała z wyrzutem.”
Walki dla Gabrysia
Jak widać, to zdjęcie zostało zrobione już jakiś czas temu, dokładnie w lipcu. Przez te kilka miesięcy zastanawiałam się przy jakiej okazji je wykorzystać. Cytat mi średnio pasował, bo chociaż w “Wizażu śmierci” wspominałam o swojej starej “budzie”, to w zasadzie bardzo krótko. Pewnie jeszcze bym się zastanawiała, gdyby nie propozycja przekazania książki na licytację, z której dochód jest przeznaczony na leczenie Gabrysia. Nie mogłam odmówić, szczególnie że gospodarzem akcji jest właśnie moja szkoła.
Chyba tak miało być!
Po bardzo krótkim namyśle, postanowiłam podnieść stawkę – na licytacji będzie nie tylko “Wizaż śmierci”, ale również jedna z ostatnich już sztuk “Dziennika Beatrycze” – zbioru opowiadań, który został wydrukowany tylko w 50 egzemplarzach, jako podziękowanie dla Wspierających wydanie powieści.
Niech teraz moja główna bohaterka wesprze chorego chłopca!
“Walki dla Gabrysia” rozpoczną się już w najbliższy weekend. Gorąco zapraszam w sobotę 2.XII od godz. 16.00 oraz w niedzielę 3.XII.2017 r. od godz. 14.00 do Szkoły Podstawowej nr 5, ul. Kamienna 13, w Białymstoku.
Dołącz do wydarzenia na portalu społecznościowym i zobacz, co jeszcze wyjątkowego będzie można zakupić.
Więcej —>
Zaufanie (cz. 2)
Kiedy rano zadzwoniła komórka, kobieta wyrwana z głębokiego snu, sięgnęła ręką do szafki nocnej i po omacku przeciągnęła placem po ekranie telefonu. Dłoń zawisła na brzegu łózka.
Nie chcę, nie chcę… to nie ma sensu… – kolejny dzień z rzędu to były jej pierwsze myśli, gdy dzwonił budzik. – Wytrzymaj jeszcze trochę i będziesz miała na kolejny bilet – powtarzała sobie, zanim wygrzebała się z pościeli. Lecz wciąż nie wiedziała dokąd…
Komórka zabrzęczała jeszcze raz. Wtedy uświadomiła sobie, że to nie budzik, tylko oczekujące połączenie. Zmusiła się do otworzenia jednego oka i wzięła telefon. Wielkie litery na wyświetlaczu pokazywały napis: George. Znów wyrzucała sobie, że pozwoliła mu wejść do mieszkania, że pozwoliła na wspólny dzień, że dała mu niepotrzebną nadzieję… Podniosła się na łokciu i spojrzała na spakowane kartony. Musi mu w końcu powiedzieć, że nie ma na co liczyć.
Wizaż śmierci – fragment rozdziału V
Kilku mężczyzn ostrożnie odkopywało ziemię, uważając na folię owijającą szczątki. Eryk dziwił się, że jeszcze tego nie skończyli. Spodziewał się płytko zakopanych zwłok, skoro spod krzewu wystawała dłoń. Dopiero gdy podszedł na brzeg wykopu zobaczył, że technicy drążyli coraz głębiej, a folia była ułożona pod ostrym kątem i ma sporą szerokość. Zwrócił również uwagę na okaleczone opuszki palców i pomyślał, że nie zrobiły tego dzikie zwierzęta.
Kiedy zatopiony w myślach przyglądał się każdemu detalowi i identyfikował poszczególne części ciała, za jego plecami stanęła Konieczna. Nie zauważył jej, dopóki się nie odezwała — zaskoczony podskoczył na dźwięk jej głosu, stracił równowagę i o włos nie wpadłby do wykopu. Zareagowała błyskawicznie, łapiąc go za rękaw i odciągając do tyłu.
— Fuck, chciałaś, żebym skończył jak oni? — warknął, wskazując na zwłoki.
Najnowsze komentarze